Wyznanie

Wyznanie

Wiele szkaradnie pięknych lat cię kochałem,

Nie znając twojego na świecie statusu:

Że nie istniejesz.

Nie dotknąłem cię, nawet cię nie widziałem,

Czemu nie rzekłaś sama lub z przymusu:

Że nie istniejesz?

Wątroba umiera; dlaczego w startą

Tę prawdę wierzyłem w wódce zawartą:

Że ty istniejesz!

Życie za mną w iluzji, w ułudzie,

Żałosne z sensem zamkniętym w cudzie:

Że jednak istniejesz.

Wyrazista tak była fatamorgana,

Ach, gdybym choć raz zapytał się z rana:

Czy ty istniejesz?

Nie umiem bez wódki, bez złudzeń, bez ciebie.

Więc pije; chcę wierzyć choćby i w niebie:

Że ty istniejesz!