Kolejny wiersz pt. „Szachy”

Kolejny wiersz pt. „Szachy”

Kiedy grasz w szachy, o ile zdarza ci się jeszcze grać,

Pomyśl o tym, jaką z gry frajdę mają figury.

Nie tyle, co oczywiste, król i królowa,

Ale reszta tej całej ferajny:

pokorne piony z ich nieznacznymi ruchami jednak

zdolnymi ruszyć z posad szachownicę

z ich pragnieniem awansu

z ich złudzeniami

ułudami

życiem iluzją więc czy wciąż jeszcze życiem

Dostojne Wieże o arystokratycznych
                                            Rysach,

Zaślepione i ograniczone, zastygłe w

Miejscu
I oporne na jakiekolwiek poruszenia

                                            Dokoła.

Szybkie gońce, jak głupie biegające tu

I tam,                                              

   Stąd

I stamtąd,

Wyczerpane pomimo kar i narkotyków,

Wypadające z gry na samym początku.

Finezyjne skoczki, które, choć schematycznie,

Czasami potrafią jeszcze

    zaskoczyć.

Kiedy grasz w szachy, o ile zdarza ci się jeszcze grać,

Pomyśl o tym, jaką z gry frajdę mają gracze.

Poważni i dystyngowani starcy, a jednak

Zdziecinniali, nieustannie grający w grę

Świat.

To Bóg i Szatan. To ich szachownica,

To ich monopol. Ich poker, kanasta, brydż,

To ich domino, ich kalambury. O i X.

Kości.

Ale tobie pewnie nie zdarza się już grać,

I tak destrukcyjne myśli nie przyjdą ci do głowy.

A jeśli zdarza ci się jeszcze grać, nie pyskuj, żem ignorant:

To czysta abstrakcja: szachy i nie szachy, gracze i niegracze.

Ten wiersz też jest grą, jaką tylko zechcesz, i jaką niezechcesz abstrakcją.

Tylko figury, te bywają obiektywnie realne.