16.09.12

Jak wiele zamierzam tu powiedzieć, odsłonić, pokazać? Już tak pięknie wykreowałem się na pewnego siebie bohatera, że cokolwiek, mniej lub bardziej intymnego, mogłoby zniszczyć tę legendę, obalić ten mit. Wejść w strefę fałszu się nie godzi, tym bardziej fałszu najgorszego, bo skierowanego przeciw samemu sobie we własnym dzienniku. Nawet takiemu, który leży w otwartej szufladzie.

Moje życie duchowe nie jest tak ubogie, by już, tutaj, zakończyć wpis. Chciałem w tym miejscu dodać "na szczęście", lecz coś mnie powstrzymało. Co? Lepiej wyraził to Charles Bukowski w wierszu pt. "co ja poradzę?"

to prawda:

ból i cierpienie

sprzyja

tak zwanej

twórczości artystycznej.

 

gdybym mógł decydować

nigdy bym sobie

nie wybrał

tego cholernego

bólu

i cierpienia

ale one jakoś same

mnie znajdują.

 

a honoraria

wciąż

wpływają.

Gdyby świat był tak prosty, ból plus honoraria lub szczęście bez nich. Tymczasem można wylosować pieniądze bez cierpienia lub udrękę bez funduszy. Więcej do wygrania, ale i więcej do przegrania. Czy lepsze od loterii byłoby stabilne do bólu bezpieczeństwo? Kim jestem: żeglarzem czy farmerem?

Wraz z nazwiskiem Bukowskiego pojawiło się nawiązanie do tzw. Beat Generation, nawiązanie całkiem na miejscu w związku z wczorajszą premierą filmu "W drodze" na podstawie kultowej (bez tego przymiotnika wspominanie o tej książce to jak wspominanie o Piśmie bez epitetu "Święty") powieści Jacka Kerouaca. Powieści, którą wchłonąłem na początku miesiąca. Filmu dotychczas nie widziałem, to chyba dobrze, oczekiwania ogromne i żaden, choćby najlepszy obraz nie byłby w stanie im podołać. Z drugiej strony ciekawość pcha coraz mocniej. Pcha...