Moja mała iluminacja

Moja mała iluminacja

pewnego kolejnego szarego dnia

chciałem klarownie wiedzieć kto ja

po co ja

chciałem by tamten dzień był dniem

mojej małej iluminacji

więc w końcu szczerze sobie przyznałem

(cóż dość często rozmawiam ze sobą

choć i tak wydaję mi się że zbyt rzadko)

wiesz że masz talent nie zmarnuj go

więc wybrałem jedną drogę

na której zatrzymać się z której zboczyć

mimo że ciężka jest bezwzględną porażką

więc pogwizdując już się pakowałem

zerkając czasami za okno za którym

słońce świeciło choć raz tak czułem

tylko dla mnie

że moja droga – tylko moja

że iść nią mogę – tylko ja

więc pogwizdując z domu przeszłości wyszedłem

myśląc ta droga jest moim teraz i później

nigdy więcej domu nigdy więcej hotelu

iść wiedząc że już zawsze droga

nie wiedząc co za nią istotna tylko ona

więc pogwizdując zatrzasnąłem przekręciłem drzwi

już miałem wyrzucić klucz takie spalenie mostów

lecz widzę plecak nie dał rady

wypadł z niego cały bagaż

odpadło dno

więc zapłakałem ja nigdy ja nigdy

z takim bagażem nie wyruszę w drogę

gdy puściły szwy z plecaka wypadły

moje obawy lęki słabości strach

(ten tępy najemnik który bije swojego najemcę

głupi kto go wynajmie)

więc rzucił się na mnie obił mi mordę

jak ja się teraz ludziom pokaże

przecież nie pójdę na policję nie pójdę do lekarza

wiem jaką łatkę by mi przylepili

boi się wyjść z domu nawet gdy usiłuje

założyć plecak trzęsą mu się ręce

nie sypia nie jada rozbiegane oczy nieobecny

pewnie choć nie powinien czytał Wertera

albo uwierzył w jakieś boskie posłannictwo

nieważne po prostu trzeba go zamknąć

jego naturalnym środowiskiem białe ściany

pokoje bez klamek

więc już milcząc wróciłem do domu

jeszcze w nim trochę pomieszkam

zanim za sobą spalę jakiś most